مناطق مختلف ايران بر حسب شباهتهاي كلي اقليمي به چهار دسته تقسيم مي شود كه تهران بزرگ جزو اقليم گرم و خشك مي‏باشد.
ويژگيهاي عمومي اين اقليم تابستانهاي گرم با شدت زياد تابش آفتاب ، كمي باران و هواي خشك با زمستانهاي سرد، نيمه سرد و گاه خنك همراه با نوسان زياد درجه حرارت هوا در روز و شب و فصول مختلف سال مي باشد. مه ، طوفان و گرد و خاك نيز از ديگر ويژگيهاي آن است. نكاتي از طراحي كه معمولا براي ساختمانهاي موجود در اقليم گرم و خشك مورد توجه قرار مي گيرد عبارتند از:
1- گسترش پلان ساختمان درجهت محور شرقي ، غربي
2- پيش بيني حياط مركزي و گشودن فضاهاي داخلي به اين حياط
3- احداث زيرزمين و استفاده از عناصر محوطه و آب نماهاي واقع در سايه و در مسير حركت هوا براي خنك سازي تبخيري
4- استفاده از بادگير به منظور خنك كردن هواي داخل بنا و افزايش رطوبت آن

5- كاهش سطح بازشوها تا حد امكان و نصب آنها در قسمتهاي فوقاني ديوارها
6- استفاده از رنگ روشن و سطوح نه چندان خشن در سطح خارجي ساختمان
7- اجتناب از پنجره هاي شرقي و بخصوص غربي و پيش بيني سايبان هاي عمودي در صورت اجبار وجود انيگونه پنجره هادر مورد ساختمانهاي موجود كه طراحي اوليه آنها قبلا كامل شده است روشهاي صرفه جويي در مصرف انرژي به ارتقا و تنظيم سيستمها و تاسيسات موجود و بهره برداري مطلوب از آنها محدود مي شود.چند توصيه در اين زمينه وجود دارد كه عبارتند از:
1- عايق كاري قسمتهاي موثر ساختمان در تلفات گرمايي و سرمايي مثل سقف ، ديوارها و كف ساختمان
2- جلوگيري از نشت هواي گرم يا سرد از درزها و شكافهاي بين در و پنجره ها

3- استفاده از پنجره هاي دو جداره كه ضمن ايجاد عايق براي حفظ دماي داخل اتاق از نفوذ آلودگي صوتي موجود در شهرهاي بزرگ نيز مي كاهد.
4-استفاده از سايبان براي پنجره ها در فصل تابستان
5- استفاده از ساختهايي با زيربناي متناسب تعداد افراد خانواده

 

ادامه دارد .....