علیرضا شیرازی در وبلاگ شیرازی می نویسد :
 
افزایش چشمگیر قیمت مسکن در سه سال اخیر  و ادامه این روند اعتراض بسیاری را برانگیخته است و دولت نیز پس از مدتها سکوت به دنبال راهکارهایی برای جلوگیری از روند افزایش قیمتها بوده است که حداقل تاکنون چندان موفقیت آمیز نبوده است. تصحیح یا تغییر روند اعطای وام مسکن و دریافت مالیات از خانه های خالی یا فروشندگان حرفه ای مسکن در آینده از جمله راهکارهای دولت بوده است.لازم است اشاره کنم که به نظر نمی رسد که  که افزایش قیمتها (بخصوص در تهران) فقط براساس کمبود عرضه و افزایش تقاضای واقعی خانواده ها باشد و بیشتر جو ناسالم در بازار مسکن عوامل اصلی گرانی است. در ادامه به چند راهکار پیشنهادی اشاره خواهد شد که اگرچه الزاما به کاهش قیمت مسکن منجر نخواهد شد اما مطمئناً در جلوگیری از روند افزایش قیمتها تاثیر گذار خواهد بود.

1.تثبیت قیمت مصالح ساختمانی
یکی از دلایلی که بسیاری برای خریدن خانه عجله دارند این است که قیمت مسکن در آینده گرانتر خواهد شد و یکی از مهمترین دلایل آن این است که مصالح ساختمانی هر روز در حال افزایش است و در نتیجه هزینه ساخت خانه بیشتر خواهد شد. این عبارت توسط بسیاری از فروشندگان به عنوان یک جمله تبلیغاتی استفاده می شود و البته منطق خریداران نیز این است که خرید مسکن در زمان حال با وجود همه گرانیها بهتر از خرید در آینده است. چنین جوی تنها زمانی آرام می گیرد که دولت با تنظیم بازار و  با اعمال نظارت  قیمت مصالح را برای چندین سال به صورت ثابت درآورد  بطوریکه دیگر افزایش قیمت مصالح در افزایش قیمت مسکن بی تاثیر شود.

2.کاهش قیمت تراکم و عوارض

با توجه به آنچه در بالا در مورد منطق امروز بهتر از فردا برای خرید خانه اشاره شد و با توجه به اینکه عوارضی  که سازمانها و بخصوص شهرداریها از سازندگان خانه ها دریافت میکنند مبلغ قابل توجهی است و در قیمت خانه موثر است کاهش این  عوارض و یا معافیتهای چند ساله بدین معنا خواهد بود که هزینه ساخت و قیمت نهایی آپارتمانهایی که در چند سال آینده ساخته می شوند از قیمت امروز کمتر خواهد شد. دولت نیز می تواند کاهش درآمد شهرداریها از این طریق را به شکل دیگری جبران کند و این در نهایت به نفع تمام مردم خواهد بود. مطمئنا ایجاد جو کاهش قیمتها در آینده در جو بازار خرید و فروش مسکن بسیار موثرتر خواهد بود و خریداران را صبورتر و فروشندگان را عجولتر خواهد کرد.

3.تعیین قیمت کارشناسی فروش مسکن

این روزها معیار مشخصی برای تعیین قیمت مسکن وجود ندارد. سازندگان و فروشندگان مسکن قیمت را تعیین میکنند و علاوه بر اینکه در نگاهی به وضعیت و قیمتهای فروش در منطقه قیمتهای خود را افزایش می دهند به هر بهانه دیگری (مثل طرحهای فضای سبز در آینده ، نزدیکی به ایستگاه مترویی که چند سال آینده ساخته می شود و...) قیمت را افزایش میدهند. شهرداریها و یا صنف مشاورین املاک میتوانند بخش کارشناسی برای تعیین قیمت مسکن ایجاد کنند بطوریکه هر خانه ای که برای فروش عرضه شد می بایست گواهی قیمت کارشناسی داشته باشد. بدین ترتیب خریداران نسبت به قیمت واقعی هر خانه یا آپارتمانی آشنا می شوند و نقش سازندگان در تعیین قیمت مسکن کاهش پیدا میکند. کارشناسان تعیین قیمت نیز با توجه به منطقه، موقعیت خانه و مصالح به کار رفته در آن و  همچنین سود منطقی سازنده قیمتها را مشخص میکنند. البته همچنان می توان قیمت فروش را به  تفاهم خریدار و فروشنده  واگذار کرد و در چنین شرایطی از فروشنده ای که قیمت ملک را بیشتر از قیمت کارشناسی فروخته است مالیات بیشتری دریافت  گردد.

4. ساماندهی شیوه عرضه و تقاضای مسکن

به نظر میرسد شیوه سنتی رایج برای پیدا کردن ملک و خرید یا اجاره آن که در حال حاضر توسط آژانسهای مسکن صورت می گیرد دارای نواقص عمده ای باشد و حتی در جریان افزایش قیمت در سالهای اخیر  این آژانسها نه تنها تاثیر مثبت و سالمی  نداشتند چه بسا که خود یکی از عوامل ایجاد جو ناسالم فعلی باشند. اگر چه آژانسهای مسکن مدعی کاهش درآمد خود(به دلیل گرانیها و کاهش خرید ) هستند اما با توجه به افزایش چندین برابری قیمت خانه ها سود دلالی آنها بسیار بیشتر از گذشته شده است و بخصوص اینکه این افزایش قیمتها در اجاره خانه ها نیز تاثیر مستقیم داشته و میزان تقاضا برای اجاره نیز کاهش پیدا نکرده است در حالیکه حق دلالی آژانسها افزایش چشمگیری داشته است. کاهش حق دلالی آژانسها و تعیین نرخ حق دلالی به شیوهای تشویقی مانند افزایش بیشتر حق دلالی برای فروش املاک به قیمت کمتر با توجه به قیمت منطقه و تهیه بانکهای اطلاعاتی حرفه ای توسط شهرداریها، دولت یا بخش خصوصی برای اطلاع رسانی موارد فروش یا اجاره مسکن از جمله شیوه هایی است که میتواند به کار گرفته شود.

5.مشارکت دولت و موسسات اقتصادی در ساخت و ساز

عموما مشارکت دولت در ساخت و سازها و تامین مسکن به ساخت شهرکهای خارج از شهر یا مجتمع های مسکونی در برخی مناطق محدود می شود. در حالیکه بسیاری علاقمند به سکونت در داخل شهر هستند. به زبان ساده ساخت هزاران آپارتمان در اطراف تهران کمک چندانی به جویندگان ملک در تهران نمی کند و بازار اصلی مسکن در مناطق اصلی شهر است. آنچه در تهران رایج است این است که یا سازندگان بخش خصوصی زمینهای باقی مانده و خانه های قدیمی ساز را می خرند و آپارتمانهای جدیدی را آنجا می سازند و یا با مالکین خانه های قدیمی ساز شریک شده و تعدادی از واحدها را برای خود بر می دارند و البته قیمت فروش این واحدها براساس قیمت بازار خواهد بود. حال اگر دولت،سازمانهای اقتصادی یا بانکها خود با صاحبین خانه های قدیمی ساز شریک شده و آپارتمانهای جدیدی را بسازند عملاً دولت صاحب واحدهای مسکونی زیادی خواهد شد که میتواند آنرا با قیمت کمتری نسبت به سازندگان بخش خصوصی بفروشد و از این جهت قیمتهای ملک  را در هر منطقه را کاهش دهد و در این شرایط سازندگان خصوصی که عموما با سود صد در صدی واحدهای مسکونی خود را می فروشند مجبور خواهند شد از قیمتهای خود بکاهند که این امر  نیز در کاهش قیمت مسکن تاثیرگذار خواهد. همچنین برخی زمینهای دولتی در داخل شهر مانند پادگانهایی که نیازی به حضورشان در داخل شهر نیست میتوانند جایگاه خوبی برای انبوه سازی و تامین واحدهای مسکونی جدید برای مناطق شهری باشند.