اصل 2:

رابطه بين مكان‌هاي ميراث و گردشگري رابطه‌اي پوياست و مي‌تواند شامل ارزش‌هاي متضاد شود. اين رابطه بايد به شيوه‌اي پايدار براي نسل‌هاي امروز و فردا هدايت شود.

 1-2 : مكان‌هاي داراي اهميت ميراث ارزشي براي مردم، به عنوان يك پايه مهم تنوع فرهنگي و توسعه اجتماعي، ارزش‌ واقعي دارند. حفظ و نگهداري درازمدت فرهنگ‌‌هاي زنده، مكان‌هاي ميراث، مجموعه‌ها، يكپارچگي طبيعي و بومي و بافت آنها بايد جز سازنده اصلي سياست‌هاي اجتماعي، اقتصادي، سياسي، حقوقي، فرهنگي و توسعه گردشگري باشد.

 2-2: تعامل بين منابع يا ارزش‌هاي ميراث و گردشگري تعاملي پويا و تغيير يابنده است كه فرصت‌ها، چالش‌ها، و نيز اختلافات بالقوه ايجاد مي‌كند. توسعه، فعاليت‌ها و طرح‌هاي گردشگري بايد نتايج مثبت به بار آورند و اثرات منفي بر ميراث سبك زندگي جامعه ميزبان را به حداقل برسانند، و در همين حال پاسخگوي نيازها و خواسته‌هاي گردشگر باشند.

 3-2: برنامه‌هاي حفظ، توجيه، توسعه گردشگري بايد بر مبناي شناختي جامعه از جنبه‌هاي مشخص، اما اغلب پيچيده و متضاد اهميت ميراث مكان خاص استوار باشند. پژوهش‌ و رايزني‌ مستمر براي تقويت شناخت و درك آن اهميت مهم است.

4-2: حفظ اصالت مكان‌هاي ميراث مجموعه‌ها حايز اهميت است. اين امر عنصر اصلي اهميت فرهنگي آنهاست، زيرا در ماده طبيعي، حافظه مشترك و سنت‌هاي ناملموس كه از گذشته باقيمانده تجلي مي‌يابد. برنامه‌هايي بايد اصالت مكان‌ها و تجارت فرهنگي را معرفي و تبيين كنند تا شناخت و درك از ميراث‌هاي فرهنگي افزايش يابد.

 5-2 : طرح‌هاي توسعه گردشگري و زيربنايي بايد ابعاد هنري، اجتماعي و فرهنگي چشم‌اندازهاي طبيعي و فرهنگي، و ويژگي‌هاي تنوع زيستي و بافت ديداري وسيع‌تر مكان‌هاي ميراث را به حساب آورند. بايد به استفاده از محصولات محلي اولويت‌ داده شود و سبك‌هاي معماري محلي يا سنتي بومي و محلي مدنظر قرار گيرند.

 6-2: قبل از آنكه مكان‌هاي ميراث به منظور گردشگري حمايت و توسعه يابند، طرح‌هاي مديريت بايد ارزش‌هاي طبيعي و فرهنگي آن مكان‌ را برآورد كنند. آنگاه اين طرح‌ها بايد حدود مناسب تغييرات قابل قبول به خصوص در ارتباط با تاثير شمار بازديدكنندگان بر ويژگي‌هاي طبيعي، يك پارچگي، بوم شناختي و تنوع زيستي آن مكان‌، سيستم‌هاي جاده‌هاي محلي و حمل و نقل و رفاه اجتماعي، اقتصادي،‌فرهنگي جامعه ميزبان را تعيين كنند. چنانچه سطح احتمالي تغييرات غيرقابل قبول باشد طرح‌هاي پيشنهادي توسعه بايد اصلاح شوند.

 7-2: تدوين برنامه‌هاي ارزشيابي مستمر  براي تخمين اثرات تدريجي فعاليت‌هاي گردشگري و توسعه بر روي مكان يا اجتماعي خاص ضروري است.

 اصل 3:

برنامه‌ريزي حفظ و نگهداري و گردشگري مكان‌هاي ميراث بايد بازديدي ارزشمند، رضايت‌بخش، و دلپذير براي گردشگر باشند.

 1-3: برنامه‌هاي حفظ و نگهداري و گردشگري بايد اطلاعاتي با كيفيت عالي ارائه كنند تا شناخت بازديدكننده را از اهميت ويژگي‌هاي ميراث و ضرورت حفظ آنها به حد مطلوب برسانند تا او بتواند به شيوه‌اي مناسب از بازديد مكان موردنظر لذت ببرد.

 2-3: بازديدكنندگان، چنانچه مايل باشند، بايد بتوانند مكان ميراث را با سرعت دلخواه خودشان بازديدكنند. تعيين مسيرهاي خاص گردش براي به حداقل رساندن اثرات بازديدها بر انسجام و بافت طبيعي يك مكان و ويژگي‌هاي طبيعي و فرهنگي آنجا ممكن است ضروري باشد.

 3-3: محترم شمردن قداست اماكن و رسوم و سنت‌هاي مذهبي براي مديران آن اماكن، بازديدكنندگان، سياست‌گذاران، برنامه‌ريزان و تورگردانان امري بس مهم است. بازديدكنندگان را بايد تشويق كرد كه به عنوان مهماناني ارزشمند براي ارزش‌ها و سبك‌ زندگي جامعه ميزبان احترام قايل شوند، از سرقت اشيا فرهنگي يا خريد و فروش غيرقانوني آنها بپرهيزند و به شيوه‌اي مسوولانه رفتار كنند تا اگر خواستند دوباره به آن مكان بازگردند، از آن‌ها مجددا استقبال شود.

اصل 4:

جوامع ميزبان و مردم بومي بايد در برنامه‌ ريزي حفظ و نگهداري و گردشگري درگير باشند.

 1-4: حقوق و منابع جامعه ميزبان در سطوح محلي و منطقه‌اي صاحبان املاك و مردم بومي ذيربط كه ممكن است حقوق يا مسووليت‌هاي سنتي خود را بر سرزمين و جاهاي مهم آن اعمال كنند، بايد محترم شمرده شوند. آنها بايد در تعيين اهداف راهبردها و پروتكل‌هاي مربوط به شناسايي، حفظ و مديريت، ارائه و تبيين منابع ميراث خودشان، رسوم فرهنگي و جلوه‌هاي فرهنگي معاصر در زمينه‌ گردشگري درگير باشند.

 2-4: درحالي كه ممكن است ميراث يك مكان يا منطقه‌اي خاص بعدي جهاني داشته باشد، ولي نيازها و خواسته‌هاي برخي از جوامع يا مردم محلي در مورد تحديد يا مديريت دست‌يابي عيني، معنوي يا فكري بازديدكنندگان به برخي رسوم، دانش‌ها، باورها، فعاليت‌ها، اشيا يا محل‌هاي فرهنگي بايد محترم شمرده شوند.

 اصل 5:

فعاليت‌هاي گردشگري و حفظ و نگهداري بايد به نفع جامعه ميزبان باشد.

 1-5: سياست‌گذاران بايد از اقداماتي براي توزيع عادلانه منافع گردشگري حمايت كنند تا تمام مناطق كشور در آن سهيم شود. اين امر سطوح توسعه اجتماعي – اقتصادي را بهتر مي كند و در كاهش فقر در هركجا كه لازم باشد؛ تاثير مي‌گذارد.

 2-5: مديريت حفظ و نگهداري و فعاليت‌هاي گردشگري بايد منافع اقتصادي اجتماعي و فرهنگي عادلانه‌اي را براي مردان و زنان جامعه ميزبان يا محلي، در تمام سطوح از طريق آموزشي، كارآموزي و ايجاد فرصت‌هاي شغلي تمام وقت فراهم كند.

 3-5: بخش قابل توجهي از درآمد حاصل از گردشگري مكان‌هاي ميراث بايد به حفظ نگهداري، و معرفي آن مكان‌ها، ازجمله موقعيت طبيعي و فرهنگي آنها اختصاص يابد. بازديدكنندگان بايد در هركجا كه ممكن باشد از اين اختصاص درآمد مطلع شوند.

 4-5: برنامه‌هاي گردشگري بايد كارآموزي و اشتغال راهنماها و راهنمايان محل را از ميان اعضاي جامعه ميزبان به منظور افزايش مهارت‌هاي مردم محلي در معرفي و تبيين ارزش‌هاي فرهنگي‌شان تشويق كنند.

 5-5: برنامه‌هاي توجيهي و آموزشي ميراث در ميان مردم جامعه ميزبان بايد دخالت راهنمايان محلي را ترغيب كنند. اين برنامه‌ها بايد به افزايش آگاهي مردم محلي از ميراث خودشان و محترم شمردن آن كمك و آنان را تشويق كنند كه در مراقبت و نگهداري آن سهمي مستقيم داشته باشند.

 6-5: برنامه‌هاي مديريت حفظ و نگهداري و گردشگري بايد شامل فرصت‌هاي آموزشي و كارآموزي براي سياست‌گذاران،‌برنامه‌ريزان، پژوهشگران، طراحان، معماران، ديلماج‌ها، متصديان نگهداري و تورگردانان باشد . شركت كنندگان در اين برنامه‌ها بايد تشويق شوند تا موضوع، فرصت‌ها و مسائل متضادي را كه همكارانشان با آنها مواجه مي‌شوند بفهمند و به حل آنها كمك كنند.

 اصل6:

برنامه‌هاي حمايتي از گردشگري بايد ويژگي‌هاي طبيعي و ميراث را حفظ و بهتر كنند.

 1-6: برنامه‌هاي حمايتي گردشگري بايد انتظارات واقع بينانه ايجاد كنند و بازديدكنندگان بالقوه را مسوولانه از خصوصيات خاص ميراث يك مكان يا جامعه ميزبان مطلع نمايند و بدين طريق آنان را تشويق كنند تا به نحوي شايسته رفتار كنند.